Na hun debuut Love Will Slow Me Down uit 2008 heeft Junior Eats Alone lang gewerkt aan de overtreffende trap. In het warm kabbelend instrumentarium van piano, bas, akoestische gitaren en lekkere drumpatroontjes, knallen de elektrische gitaren zelden. Als er wordt aangezet, schettert de trompet en laat Ronnie Verton z’n licht hese stemkunsten horen. Met soepele en krachtige vocalen kleurt hij de composities van klaaglijk zacht tot in de hoogte. Het geluid is bij de band uit Leiden weer goed verzorgd en vertrouwd afwisselend, waarmee het overvolle pop/rock genre regionaal wordt ontstegen. Zo maken ze gebruik van verfijnde trucjes met koortjes, vocoders en triomfantelijke blazers in ‘Before I Awake’, terwijl het zestal in ‘Old Enough’ rond percussie een verrassend tussenstuk knutselt. Meer goede vondsten zijn de Sopranos samples in ‘I Remember’ en computerdrums richting afsluiter ‘Piece By Piece’. Bij de zuiderburen is er meer waardering voor deze avontuurlijke Tom Barman aanpak. Deze tweede plaat kent geen echte uitschieters. Wat misschien jammer is voor de kansen op een kwartiertje bij Gieltje Beelen. Maar er wordt wel een dozijn kwaliteit aan hun overtuigende live playlist toegevoegd. Het blijft misschien ploeteren in de polder, maar dat kan geen schande zijn getuige soortgelijke vaderlandse kwaliteitsbandjes als Swelter, Ponoka en Storybox. A Forest Without Trees is een juweeltje dat waarschijnlijk slechts weggelegd is voor de liefhebber die doorgraaft, nadat hij nog lang geen genoeg heeft van alle Starsailor-achtige bands. Maar als je ooit het genoegen hebt, is deze cd er zeker eentje om te koesteren.
Frank

www.junioreatsalone.com